مدت کوتاهی پس از غروب خورشید، پارکینگِ یکی از نقاط دیدنی پارک ملی گرند تیتون کم‌کم خلوت می‌شود. خودروها به مسیر خود ادامه می‌دهند، اما عکاس مت سوس (Matt Suess) همچنان در همان نقطه می‌ماند. او چشم از افق برنمی‌دارد و منتظر می‌ماند تا رنگ‌ها خودشان را نشان دهند. سی دقیقه بعد، آسمان غرق رنگ می‌شود. سوس تنها عکاسی است که آن‌قدر در این نقطه می‌ماند تا بتواند این تصویر را ثبت کند.

در مسیر تبدیل شدن از یک عکاس علاقه‌مند به یک عکاس حرفه‌ای، بیشتر عکاسان در مقطعی به باوری می‌رسند که هیچ‌وقت مستقیماً به آن‌ها آموزش داده نشده است: اینکه حرفه‌ای شدن یعنی داشتن سه‌گانه مقدس لنزها (Holy Trinity)؛ یک لنز زوم واید و سریع، یک لنز 24-70mm f/2.8 و یک لنز 70-200mm f/2.8، همگی با دیافراگم ثابت و باز f/2.8، که معمولاً به‌صورت یک مجموعه خریداری می‌شوند و داشتن آن‌ها نوعی هزینه ورود به دنیای حرفه‌ای تلقی می‌شود. تجهیزات کم‌کم به یک اعتبار و نشانه حرفه‌ای بودن تبدیل می‌شوند؛ انگار تا زمانی که این سه‌گانه را در کیف دوربینتان نداشته باشید، هنوز یک عکاس حرفه‌ای واقعی نیستید. بد نیست صریح بگوییم که این باور چه هزینه‌ای دارد. یک سه‌گانه حرفه‌ای و رده‌بالا از برندهایی مانند Canon، Nikon یا Sony در حال حاضر حدود ۸۰۰۰ دلار هزینه دارد. اگر قرار باشد این مبلغ به‌عنوان هزینه ورود به دنیای عکاسی حرفه‌ای پرداخت شود، رقم بسیار قابل‌توجهی است؛ به‌خصوص برای کسی که هنوز حتی بابت یک پروژه عکاسی دستمزدی دریافت نکرده است. ضمن اینکه بخش قابل‌توجهی از این هزینه صرف قابلیت‌هایی می‌شود که در بسیاری از حوزه‌های عکاسی حرفه‌ای، عملاً مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. این باور کاملاً بی‌اساس نیست، اما اگر آن را به‌عنوان معیاری برای اینکه چه کسی می‌تواند وارد دنیای حرفه‌ای شود در نظر بگیریم، اشتباه است. بنابراین ارزش دارد دقیق‌تر بررسی کنیم که این تصور از کجا شکل گرفته و در چه شرایطی دیگر کاربرد خود را از دست می‌دهد.