تاریخچه Ricoh

ریکو (Ricoh) یک شرکت ژاپنی است که در زمینه تولید دوربین‌های عکاسی، لنز، دوربین‌های دیجیتال کامپکت و تجهیزات اداری فعالیت می‌کند.

این شرکت در سال ۲۰۱۱ برند پنتاکس (Pentax) را خریداری کرد و پس از ادغام فعالیت‌های دو شرکت، از سال ۲۰۱۳ با نام Ricoh Imaging (ریکو ایمیجینگ) به فعالیت خود در حوزه تجهیزات تصویربرداری ادامه داد.

تاریخچه شرکت ریکو (Ricoh)

آغاز فعالیت و شکل‌گیری شرکت (۱۹۱۷ تا ۱۹۳۶)

ریشه‌های شرکت ریکو (Ricoh) به سال ۱۹۱۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که مؤسسه تحقیقاتی Riken، مخفف نام ژاپنی Rikagaku Kenkyūjo به معنای «مؤسسه تحقیقات فیزیک و شیمی»، به همراه بنیاد Riken تأسیس شد.

در سال ۱۹۲۷، شرکت Rikagaku Kōgyō K.K. با هدف تجاری‌سازی محصولات حاصل از پژوهش‌های این مؤسسه شکل گرفت.

در تاریخ ۶ فوریه ۱۹۳۶، بخش تولید کاغذ عکاسی این مجموعه به شرکتی مستقل با نام Riken Kankōshi K.K. تبدیل شد. مدیریت این شرکت بر عهده کیوشی ایچیمورا (Kiyoshi Ichimura) قرار گرفت؛ شخصیتی که امروزه از او به‌عنوان بنیان‌گذار شرکت ریکو یاد می‌شود.

نخستین کارخانه این مجموعه در منطقه اوجی (Ōji) شهر توکیو قرار داشت.

ورود به صنعت دوربین‌های عکاسی (۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹)

در سال ۱۹۳۷، شرکت Riken Kankōshi مجموعه Asahi Bussan و کارخانه وابسته به آن را خریداری کرد. این مجموعه تولیدکننده دوربین‌های Olympic و Super Olympic بود.

شرکت Asahi Bussan عرضه دوربین Olympic را از سال ۱۹۳۴ آغاز کرده بود و مدل Super Olympic را نیز در سال ۱۹۳۵ یا ۱۹۳۶ معرفی کرد.

در نوامبر ۱۹۳۷، ریکن فعالیت‌های این مجموعه را در قالب شرکت زیرمجموعه Asahi Kōgaku Kōgyō سازمان‌دهی مجدد کرد. این شرکت ارتباطی با مجموعه هم‌نامی که بعدها به شکل‌گیری برند پنتاکس منجر شد، نداشت.

شرکت جدید به‌صورت نیمه‌مستقل به تولید دوربین‌هایی با بدنه باکالیت و شاترهای مرکزی از نوع Leaf Shutter ادامه داد.

در مارس ۱۹۳۸، نام شرکت Riken Kankōshi به Riken Kōgaku Kōgyō K.K. به معنای «صنایع اپتیکی ریکن» تغییر یافت.

در همان سال، این شرکت دوربین Riken No.1 را معرفی کرد؛ دوربینی با ابعاد تصویر ۳ × ۴ سانتی‌متر و شاتر صفحه کانونی که سرانجام در سال ۱۹۳۹ با نام Gokoku به بازار عرضه شد.

این دوربین در کارخانه اوجی تولید می‌شد و پس از آن، مدل‌های دیگری از جمله Ricohl، Roico، Ricohflex B، Gaica و Kinsi ساخته شدند. تولید این دوربین‌ها در نهایت تحت تأثیر جنگ متوقف شد.

تصاویر تاریخی این دوره شامل بروشور تبلیغاتی شرکت Riken Kōgaku Kōgyō در حدود سال ۱۹۳۹ و شماره نوامبر ۱۹۴۰ مجله Shinkō Graph است.

توسعه فعالیت‌ها و دوران جنگ جهانی دوم (۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵)

هم‌زمان با توسعه تولید دوربین، شرکت Riken Kōgaku Kōgyō به‌تدریج مسئولیت توزیع محصولات ساخته‌شده توسط Asahi Kōgaku Kōgyō را نیز بر عهده گرفت.

باشگاه دوربین Olympic که پیش‌تر توسط آساهی تأسیس شده بود، به باشگاه دوربین ریکو (Ricoh Camera Club) تغییر نام داد. همچنین انتشار مجله Shinkō Graph به شرکت مادر واگذار شد.

ریکو علاوه بر محصولات کارخانه‌های وابسته، دوربین‌هایی را نیز عرضه می‌کرد که توسط پیمانکاران دیگر ساخته می‌شدند. هویت برخی از این تولیدکنندگان مشخص نیست.

این دوربین‌ها با لنزها و شاترهای ساخت ریکن به فروش می‌رسیدند؛ بااین‌حال، میزان مشارکت مستقیم شرکت در مونتاژ آن‌ها به‌طور دقیق مشخص نشده است. ریکن همچنین تعدادی لنز به سایر تولیدکنندگان دوربین عرضه می‌کرد.

در سال ۱۹۴۱، شرکت زیرمجموعه Asahi Kōgaku Kōgyō به Asahi Musen Kōgyō K.K. تغییر نام داد. کارخانه این مجموعه در منطقه ماگومه توکیو، در محل دفتر مرکزی امروزی ریکو، قرار داشت.

این شرکت علاوه بر دوربین و تجهیزات اپتیکی، در زمینه ساخت تجهیزات ارتباطی بی‌سیم نیز فعالیت می‌کرد.

در سال ۱۹۴۲، شرکت‌های Riken Kōgaku Kōgyō و Asahi Musen Kōgyō از بنیاد Riken جدا شدند و به این ترتیب، آخرین ارتباط سازمانی میان مؤسسه تحقیقاتی ریکن و شرکت‌های منشعب از آن پایان یافت.

تولید و فروش دوربین‌ها در دوران جنگ، احتمالاً در حدود سال‌های ۱۹۴۲ یا ۱۹۴۳، متوقف شد.

در همین دوره، بخشی از فعالیت‌های اپتیکی، ظاهراً از جمله بخش تولید دوربین، به شرکت Asahi Musen انتقال یافت تا دانش فنی و تجربه تولید حفظ شود.

بازگشت به تولید دوربین پس از جنگ (۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳)

پس از پایان جنگ جهانی دوم، شرکت Asahi Musen در سال ۱۹۴۷ دوربین Steky را معرفی کرد.

این مجموعه مدتی بعد به Asahi Seimitsu Kōgyō یا «صنایع دقیق آساهی» تغییر نام داد و مسئولیت طراحی و تولید دوربین‌های ریکو را در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ در کارخانه ماگومه بر عهده گرفت.

طراح اصلی این مجموعه ساکائه فوجیموتو (Sakae Fujimoto) بود که پیش‌تر در یکی دیگر از شرکت‌های بزرگ دوربین‌سازی فعالیت داشت. او نقش مهمی در آماده‌سازی کارخانه برای تولید انبوه ایفا کرد.

پس از جنگ، توسعه نسخه بهبودیافته دوربین دو لنزی Ricohflex B آغاز شد و نتیجه آن در سال ۱۹۵۰ با نام Ricohflex III به بازار آمد.

این دوربین نخستین مدل از مجموعه دوربین‌های دو لنزی Ricohflex با مکانیزم فوکوس چرخ‌دنده‌ای بود.

موفقیت چشمگیر این محصولات در بازار داخلی ژاپن و بازارهای صادراتی، به شکل‌گیری موج محبوبیت دوربین‌های دو لنزی انعکاسی (TLR) در دهه ۱۹۵۰ ژاپن کمک کرد.

ریکو در این دوره تمایل چندانی به تولید دوربین‌های فانوسی نداشت و مدل Ricoh Six که در سال ۱۹۵۲ عرضه شد، یکی از معدود استثناهای آن بود.

در آوریل ۱۹۵۳، شرکت Asahi Seimitsu در مجموعه اصلی Riken Kōgaku Kōgyō ادغام شد و از آن پس تمامی فعالیت‌های مرتبط با دوربین در شرکت مادر متمرکز شد.

در همان سال، نخستین دوربین ۳۵ میلی‌متری این شرکت با نام Ricolet معرفی شد و پس از آن، مدل‌های متنوعی از دوربین‌های منظره‌یاب‌دار و فاصله‌یاب‌دار به بازار آمدند.

تثبیت برند Ricoh و توسعه دوربین‌های SLR (۱۹۶۲ تا دهه ۱۹۹۰)

در سال ۱۹۶۲، ریکو دوربین Ricoh Auto Half را معرفی کرد؛ دوربینی نیم‌فریم با مکانیزم پیش‌برنده فنری فیلم که به یکی دیگر از موفقیت‌های تجاری شرکت تبدیل شد.

این محصول در نسخه‌های مختلف تا اوایل دهه ۱۹۸۰ تولید می‌شد.

در سال ۱۹۶۳، شرکت رسماً نام خود را به Ricoh تغییر داد و نام تجاری محصولاتش را به‌عنوان نام اصلی شرکت انتخاب کرد.

از سال ۱۹۶۴، ریکو تولید تعدادی دوربین SLR با فیلم ۳۵ میلی‌متری و لنزهای قابل‌تعویض با مانت پیچی ۴۲ میلی‌متری را آغاز کرد. بیشتر این دوربین‌ها با نام Singlex شناخته می‌شدند.

در سال ۱۹۷۷، این شرکت به استفاده از مانت K که توسط پنتاکس معرفی شده بود، روی آورد.

این تغییر به تولید مجموعه دوربین‌های سری XR منجر شد که ساخت آن‌ها تا دهه ۱۹۹۰ ادامه یافت.

تنها دوربین‌های SLR مجهز به فوکوس خودکار که ریکو تولید کرد، مدل‌های مختلف Mirai بودند که از لنزهای زوم غیرقابل‌تعویض بهره می‌بردند.

ورود به دنیای دوربین‌های کامپکت پیشرفته و دیجیتال (۱۹۹۴ تا ۲۰۰۹)

در سال ۱۹۹۴، ریکو دوربین کامپکت Ricoh R1 را با قابلیت عکاسی پانوراما معرفی کرد.

پس از آن، دوربین‌های کامپکت پیشرفته دیگری مانند GR1 به بازار آمدند و ریکو مسیر توسعه دوربین‌های کوچک اما باکیفیت را ادامه داد.

این رویکرد با ورود صنعت عکاسی به دوران دیجیتال نیز حفظ شد و در قالب محصولات سری GR Digital گسترش یافت.

در سال ۲۰۰۹، ریکو دوربین متفاوت Ricoh GXR را معرفی کرد؛ سیستمی ماژولار که برخلاف دوربین‌های رایج با لنز قابل‌تعویض، از مانت سرنیزه‌ای متداول استفاده نمی‌کرد.

در سیستم GXR، مجموعه‌ای شامل لنز، حسگر تصویر و پردازشگر تصویر در قالب یک ماژول مستقل طراحی شده بود.

این ماژول‌ها با مکانیزم کشویی به بدنه دوربین متصل می‌شدند. بنابراین، بدنه اصلی GXR برخلاف دوربین‌های معمولی، حسگر تصویر داخلی نداشت.

این طراحی یکی از رویکردهای متفاوت ریکو در توسعه دوربین‌های دیجیتال محسوب می‌شد.

خرید پنتاکس و تأسیس Ricoh Imaging (۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳)

در سال ۲۰۱۱، ریکو اعلام کرد که بخش سیستم‌های تصویربرداری شرکت Pentax را خریداری می‌کند.

پس از انجام این خرید، نام مجموعه جدید به Pentax Ricoh Imaging تغییر یافت.

سرانجام، از اوت سال ۲۰۱۳، این شرکت فعالیت خود را با نام Ricoh Imaging ادامه داد.

این تحول، نقطه عطف مهمی در تاریخ ریکو بود و زمینه را برای توسعه فعالیت‌های این شرکت در بازار دوربین‌های عکاسی و تجهیزات تصویربرداری با بهره‌گیری از میراث فنی دو برند ریکو و پنتاکس فراهم کرد.